Ümit Aras Dağlı “İncir”

Kırılmışlığımdan

rüzgarlar geçti/

yara alıp kanayan

bir rüzgar

can çekişti içimde/

durulup düşünce anladım/

Yıkılmayı çağıran

bir ağaç vardı bütün gecede/

İncir’i kuşlar mundarı

sütü çürümüş bir dal/

/ben boğazımı orda bıraktım /

Gözleri kan birikmiş

bir dalgınlıktı benimkisi/

yüzü soysuz bir çağda

eskimeye mecbur/

Şimdi titreyen elimde ah’lar

kustuğum bu mavi mendil/

o kimsesiz incir’in payına olsun/