Ben Konuşuyor- Alihan Çetiner

Alihan konuşuyor;
Her gün aynı saatte kalkar
Uyanır uyanmaz maskemi takarım
Sonra ellerimi giyerim
ve de iş kıyafetlerini
Günlük günahım dokuz saat
Bir saati cezayi indirim, iyi hâl
Yani sekiz saat esirim
Satıyorum sekiz saatimi ücreti mukabilinde
Ama bir yumruğum havada çalışırım
Kimse görmez yumruğum dilime vurmuş
Onlar sanar şikayetçiyim
Onlar bilmez şikayetin kendisiyim
Saat altıda bitiyor günahın vebali
Gün ışığı bile benden erken çıkıyor..

Alihan Çetiner konuşuyor;
Gün yeni başlıyor bedel ödendi
Mutluluk kahverengi bir kapı
Her akşam yüzüme açılıyor
İçeride annemin gülen yüzü ve kitaplarım
Ellerimi bir köşeye bırakıyorum
Sabahları rahat bulabilmek için
Okunacak çok şey var, yazılacak
Çayın buğusu sigaranın dumanı
Ve de tartışmalarda kendini kaybetmenin keyfi
İki camekan
İki astigmat göz
Sesi görüyor
Sözcükleri kokluyor
Eti inceliyor

Hiç konuşuyor;
Bütün renkler ölür geceleyin
Kapkaranlık kalırsın
Bilirim siyahın ve sarının her tonunu
Bilirim sokak ışıklarına kendimi asmayı
Zifiri alnımda bir yarık
Kerbela sızıyor gecelerime
Karanlık her sokakta geçen benim
Tekinsiz her köşe başı ben
Kelimelerim dolaşıyor kapı kapı
Her kapıyı işaretleyen benim
Fikirlerim zift geceleri karartıyor
Ay sarı bir tabak gibi görünse
Sokak lambaları sarı sarı sevap saçsa ne çıkar
Ancak ben ölünce bu dünya aydınlanacak
Bilirim, bilirim sokak ışıklarında asılı kalmayı
Bilirim ben de elbet Nerval’in her tonunu..