Hüseyin Peker “Fiyonk”

hepimize delirme imkânı verir

şu gölgesiz, mevsimsiz hayat

kestiğimiz çiçekleri sevme imkânı verir

kıvrılmış bir köpek yavrusu gibiyim yeryüzünde

ey hazırlıksız kalp

ey üstümüzdeki koku

biz ölürken göçüp giden

ya da daralmadan önce

size uzattığım son dikey bahçe

işlemeli duvaklar istemiştim

sepetle erik, iki bağ maydanoz

boncuktan renklere yasak getirdiniz bana

fırtınaya neden yoktu oysa

zorla kazandık mum yanmadı

sıfırdan başladık sevişmeye

sönerek gidişini vurguladı

sahte gramofonda uzun konuşmalar

ben terk edilmiş bir usançtım

daha ağır işkence yok aramızda

bardağın yeri alnımın ortası değil

vurduğunuz ben değil, kırgınlıkların ötesi

altın tepside sunulan fırsattı

bıçak darbeleriyle delik deşik

biraz ateşim var

eski defterleri açmayalım şimdi

ponponlara fiyonk atmakta geciktik